«Γίνε ο πιο όμορφος, ο πιο τρυφερός, συναρπαστικός άνθρωπος του κόσμου. Έτσι θα επιζήσεις πάντα».

Γιατί άραγε να πρέπει να «πάθουμε» για να μάθουμε; Γιατί να πρέπει να φτάνουμε στην άκρη του βουνού για να δούμε τον γκρεμό και γιατί αν δε πέσουμε στα βαθιά δε μαθαίνουμε ποτέ κολύμπι; Όλες αυτές και άλλες πολλές πιστέψτε με, είναι μερικές από τις απορίες και σκέψεις που ταλανίζουν το μυαλό μου το τελευταίο διάστημα.

Πρόσφατα, εγώ και η οικογένεια μου περάσαμε μια περιπέτεια. Η ήδη κλονισμένη υγεία του πατέρα μου επιδεινώθηκε και μας οδήγησε στο νοσοκομείο. Η κατάληξη ήταν δόξα τω Θεώ θετική, όμως επί 15 ημέρες ζήσαμε με μοναδική παρέα το άγχος, την ανησυχία, την αγωνία και το φόβο. Κάπου εκεί είναι που αρχίζουν να σε κυριεύουν τύψεις και ενοχές. Ενοχές για τον τρόπο που «άγεσαι και φέρεσαι», για την πορεία της ζωής σου, για τα όσα κάνεις και όσα δε κάνεις… κυρίως για αυτά τα τελευταία, κυρίως για τα όσα δε κάνεις. Και ξάφνου πετάγεται και εκείνη η περίφημη φράση του Θορώ έτοιμη να σε στοιχειώσει, έτοιμη να πάρει εκδίκηση που δεν την έπαιρνες στα σοβαρά τόσο καιρό «Αχ Θεέ μου, να φτάσει κανείς στο σημείο του θανάτου για να καταλάβει ότι δεν έζησε ποτέ».

Πρέπει τελικά να γκρεμιστούν τα πάντα γύρω σου για να μάθεις την αξία των πραγμάτων; Και λέω «τα πάντα», γιατί η υγεία του πατέρα μου δεν ήταν το μόνο πρόβλημα που είχα να αντιμετωπίσω τη περίοδο εκείνη. Όλα όσα πάλευα χρόνια τώρα, έπεφταν διαδοχικά το ένα μετά το άλλο.

Ομολογώ, πως δεν ήμουν ώριμη ώστε να διαχειριστώ με ψυχραιμία τη κατάσταση. Εξωτερικά μπορεί να έδειχνα δυνατή, έτοιμη να δώσω κουράγιο στον πατέρα μου, μέσα μου όμως;

Μέσα μου βασίλευε η απογοήτευση. Ένιωθα πως ο σεισμός αυτός που βίωσα δεν άφησε τίποτα όρθιο από τη ζωή που έχτιζα. Τότε ήρθε η Μήδεια, σαν ένας άλλος από μηχανής Θεός να μου δείξει το δρόμο και να ανοίξει τους ορίζοντές μου. «Τι απομένει, Μήδεια; Όλα γκρεμίστηκαν, όλα χάθηκαν», της λέει ο χορός στο σημείο όπου όλα έχουν χαθεί. Και η Μήδεια απαντάει: «Τι απομένει; Εγώ». Αυτή είναι απάντηση! «Τι εννοείς τι απομένει; Όλα απομένουν αφού απομένω εγώ!»

Όταν αναγνωρίζουμε πόσο σημαντικό είναι να επιστρέφει κανείς σε ένα σεβασμό για τον εαυτό του, σε μια αγάπη για τον εαυτό του και σε μια συνειδητοποίηση ότι όλα προέρχονται από τον εαυτό του –επομένως τα πάντα είναι εφικτά-, τότε έχουμε φτάσει σε ένα σημαντικό σταθμό γιατί, αν δε μας αρέσει ο εαυτός μας μπορούμε πάντα να μάθουμε να μας αρέσει ή να δημιουργήσουμε έναν καινούριο. Μπορούμε; Μπορούμε, σύμφωνα με τον Μπουσκάλια! «Αν δε σας αρέσει το σκηνικό μέσα στο οποίο κινείστε, γκρεμίστε το και φτιάξτε ένα καινούριο. Αν δε σας αρέσουν οι συμπρωταγωνιστές σας, ξεφορτωθείτε τους και μαζέψτε καινούριο θίασο. Αυτό όμως πρέπει να το κάνετε εσείς. Είναι δική σας δουλειά.»

Ήρθε η ώρα λοιπόν να επιστρέψω και πάλι στον εαυτό μου, γιατί τίποτε άλλο δεν έχουμε εκτός από τον εαυτό μας. Και εγώ τον έχω εγκαταλείψει πολύ καιρό. Ήρθε η ώρα να αρχίσω πάλι από την αρχή. Να πάρω ξανά τα χρώματα και τα πινέλα μου, να ζωγραφίσω τον παράδεισο και να μπω μέσα.

Τελικά, άξιζε ο «σεισμός». Γιατί μου θύμισε βασικές αλήθειες!

Saturday March 15, 2008